(1930-38) oraz zbiorów drobnych prac Z życia idei (S. I 1925, S. II 1939), Świat antyczny a my (1922); wybory: Po co Homer? (1970), Szkice antyczne (1971), na temat związku naszej kultury duchowej z kulturą świata antycznego. Religii antycznej poświęcił 6-tomowy cykl Religie świata antycznego (Religie starożytnej Grecji, Religie Rzeczypospolitej Rzymskiej, Religie hellenizmu, Hellenizm a judaizm, Religie Cesarstwa Rzymskiego, Chrześcijaństwo antyczne). W dziedzinie badań nad religią zasłynął kontrowersyjną tezą o hellenistycznej, a nie wyłącznie judaistycznej genealogii chrześcijaństwa. O hellenizmie mówił, iż jest prawdziwym Starym Testamentem chrześcijaństwa. Hellenizm traktował jako syntezę religii gr. i religii orientalnych. Jako przejawy wpływu hellenizmu traktował m.in. kult Matki Boskiej, kult świętych, kult świętych obrazów. Poglądy Z. na genealogię chrześcijaństwa zarówno w kręgach kośc. (Z. deklarował się jako katolik), jak i laickich przyjęto krytycznie. Kulturę eur. widział Z. jako ciąg kolejnych humanizmów, powrotów do kultury antycznej. Humanizm był dla niego ideą afirmującą samodzielność twórczej jednostki, charakterystyczną tylko dla antyku i jego naśladowców. Po humanizmie romańskim (renesans) i germańskim (XVIII w.) prorokował nadejście humanizmu słowiańskiego.